Zwart Gat Gebeurtenishorizon Simulator

De gebeurtenishorizon is de grens waar de ontsnappingssnelheid de lichtsnelheid bereikt. Zodra een object deze overschrijdt, kan geen enkel signaal dat met of onder de lichtsnelheid beweegt, terugkeren naar het buitenuniversum.

De Schwarzschild-straal is de straal van de gebeurtenishorizon voor een niet-roterend, ongeladen zwart gat. Deze groeit lineair met de massa, dus verdubbeling van de massa verdubbelt de horizonstraal.

De fotonenbol is een gebied op 1,5 Schwarzschild-straal waar licht in een onstabiele baan om het zwarte gat kan cirkelen. Kleine verstoringen zorgen ervoor dat fotonen naar buiten ontsnappen of naar binnen vallen.

ISCO staat voor de binnenste stabiele cirkelbaan (Innermost Stable Circular Orbit). Voor een niet-roterend zwart gat ligt deze op 3 Schwarzschild-stralen (of 6 gravitationele stralen) en markeert de laatste stabiele cirkelbaan voor massieve deeltjes.

In de Schwarzschild-meetkunde tikken klokken dieper in het gravitatieveld langzamer ten opzichte van verre waarnemers. De weergegeven factor nadert nul naarmate de sonde de gebeurtenishorizon nadert.

Nee. Deze gebruikt de Schwarzschild-oplossing, die uitgaat van geen spin en geen elektrische lading. Echte astrofysische zwarte gaten roteren vaak, wat de horizonafmetingen, ISCO-locatie en het schijfgedrag verandert.

De getijdengradiënt aan de horizon neemt af naarmate de massa van het zwarte gat toeneemt. Een klein stellair zwart gat kan objecten hevig uitrekken nabij de horizon, terwijl een superzwaar zwart gat een zachtere lokale gradiënt aan die grens kan hebben.

Het is een educatief diagram, geen ray-traced observatie. De ringen en de schijf zijn geschaald naar de vereenvoudigde Schwarzschild-stralen zodat de fysieke zones gemakkelijk te vergelijken zijn.